بیست و هشتمین پنجشنبه سال 1392 گروه تئاتر پویا در 18 مهرماه از ساعت 15 الی 18  ؛ در مجتمع فرهنگی و هنری هاشمی نژاد بر گزار شد.

حاضرین این جلسه: حمیدرضاجندقی – محمدجواداستادی - سهندخیرآبادی - آرزو حیدری – صابری - صالحی– فائزه رضایی – ظریف – هاشمی - سحر دستمرد - احمدی -  آناهیتا قدوسی - فرزانه خسروفرد -  رضاعلیزاده - گرجی نژاد – مومنی

غائبین: امیراسدی – آرش یزدانی - خانم مسجدی – رجب زاده – کیان کوهستانی   – پورذوالفقار – ایمان رنجبر- مهدی سلطانی– زهراحسینی -  محسن خواجه

 

 مروری بر کارگاهها :

کارگاه کارگردانی:

- برگزاری کارگاه کارگردانی از ساعت 15الی  16:30 توسط سهند خیرآبادی

- تفاوت متون کلاسیک و نئو کلاسیک

- تفاوت های تراژدی و کمدی

 

 کارگاه نمایشنامه نویسی:

- برگزاری کارگاه نویسندگی از ساعت   16:30  الی 18توسط محمدجواداستادی

- کاتارسیس

- انواع ژانر

- ابزورد

 

سخن پایانی:

پنجشنبه شب تمام شد . جشنواره تئاتر استانی امسال هم با تمام کم و کاستی هایش به پایان رسید . آیا ویترین و ظرفیت تئاتر استان  خراسان رضوی خلاصه می شد در همین 12 نمایشی که دیدیم ؟ یا سلیقه آقایان این گونه ایجاب می کرد؟ از سلیقه بگذریم غرض ورزی ها ، زد و بندها ، دشمنی ها ؛ حق کشی ها و بی عدالتی و باند بازی ... همه و همه وضعیت تئاتر استان را به این روز انداخته است که در جشنواره امسال آثار ضعیفی را به نظاره نشستیم. اگر بگویم دچار پارادوکس شدم باور می کنید؟ در مراسم اختتامیه بعضی از گروهها به ناحق فید شدند ازجمله کار مسعود عقلی که به جرات می گویم یکی از قویترین آثار جشنواره بود. هر چند که دوستان ما در مراسم اختتا میه یادی از ما و حقوق ضایع شده ما نکردند اما واقعیت ها را باید گفت: با یک حساب سر انگشتی جمعیت گروههای شرکت کننده در جشنواره بیش از 120 نفر بود . چرا می بایست تعدادی از آثار در بلک باکس اجرا می شد که گنجایشش 70 تماشاگر است که بطور معمول قبل از ورود تماشاگر پر شده بود. حداقل می بایست دو نماینده از هر گروه «نویسنده و کارگردان» اجراهای بلک باکسی را می دیدند. آیا دوستان برنامه ریز و مدیران مجرب سهوی یا عمدی مرتکب این اشتباه شدند. نکته دوم نحوه ورود تماشاگران به سالن ها بود که بسیاری از هنرمندان تئاتر بخاطر جو موجود پشت درها می ماندند. چرا که باید برای دیدن یک تئاتر از تونل فشار با اعمال شاقه عبور می کردند . جایی که دخترها و پسرها از هم بالا می رفتند ؛برای دیدن یک تئاتر از روی هم رد می شدند و شئونات اخلاقی را زیر پا می گذاشتند و گاه دچار مفسده می شدند. چرا که تئاتری ها نباید می بودند و می دیدند. حتی خبرنگار مجله نمایش نیز که از پایتخت برای انعکاس اخبار تئاتر خراسان آمده بود اجراهای بلک باکس را ندید . مدیران محترم  حتی در بستن جدول اجراها نیز در حق بعضی از گروهها اجهاف کردند. نطق یکی از بچه های تئاتر شهرستان در مراسم اختتامیه گویای نارضایتی بچه های شهرستان و غیر خودی ها بود که با تشویق و تایید حاضرین در سالن روبرو شد.

به هر حال نمیدانم چرا خبرنگاران بومی این قدر  آشکارا همه چیز را خوب و مثبت می بینندِ انگار هیچ چیز تاریکی در این رویداد تئاتری رخ نداده است . کسانی هم که اعتراض می کنند احتمالا یا دیوانه اند یا بخیل و حسود و تنگ نظر...

به امید رسیدن به روز های طلایی تئاتر خراسان...